29 Απρ 2009

Ενα ζωντανό πείραμα: Το κόμμα "Διαδικτυακή Δημοκρατία" στις Ευρωεκλογές

Βαρεθήκαμε τους λαϊκιστές, ας πάμε στο λαό! Μπορεί αυτή να είναι η λύση; Ίσως και μάλιστα στην Ουγγαρία δημιουργήθηκε το κόμμα της άμεσης διαδικτυακής δημοκρατίας ενόψει των Ευρωεκλογών.

Σε γενικές γραμμές η ιστοσελίδα του κόμματος θα επιτρέπει στους χρήστες να ανταλλάσσουν απόψεις για θέματα που θα συζητούνται στο Ευρωκοινοβούλιο και τα αποτελέσματα θα μεταφέρονται ως πολιτικές θέσεις του κόμματος από τους Ευρωβουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Πλήρες κείμενο για την είδηση εδώ).

Πόσο υπεύθυνος είναι όμως ο λαός όταν διαμορφώνει άμεσα πολιτικές μέσα από την ανωνυμία του πλήθους;

Ενα απλό παράδειγμα είναι το ζήτημα των γάμων των γκέι. Πρόσφατη ανταλλαγή απόψεων πολιτών μέσα από τον Φιλελεύθερο (δείτε σχετικό σχόλιο κι από τον Κυπρολέοντα) έδειχνε (ή τουλάχιστον παρουσιάστηκαν) ότι υπάρχουν όλες οι τάσεις. Δηλαδή αυτοί που έκαναν λόγο για το δικαίωμα του κάθε ατόμου στην ίση μεταχείριση από το κράτος κι αυτοί που μπέρδευαν τη δική τους ηθική με τη διασφάλιση των ατομικών δικαιωμάτων συμπολιτών τους.

Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα προέκυπτε σ' ένα δημοψήφισμα, κι ειδικά ηλεκτρονικό, ανώνυμο για το ζήτημα της ισότητας στο γάμο, στο μοντέλο άμεσης δημοκρατίας που εισηγείται το κόμμα 'Internet Democracy' της Ουγγαρίας. Κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει και σημασία, γιατί τα δικαιώματα του κάθε ατόμου δεν μπορούν να υπόκεινται στη καλή διάθεση του ανώνυμου πλήθους.

Μήπως ο επώνυμος πολιτικός είναι καλύτερος; Σίγουρα η επώνυμη στάση ενός πολιτικού μπορεί να λειτουργήσει και προς τις δύο κατευθύνσεις. Είτε θέλοντας να παρουσιαστεί συνεπής με την ιδεολογία του κόμματος του (πχ. Σύριζα), είτε για λόγους προσωπικών απόψεων, είτε για λόγους ψηφοθηρίας, είτε..., είτε... ψηφίζει θετικά και γίνεται αποδέκτης τόσο θετικής όσο κι αρνητικής κριτικής. Το ίδιο ισχύει κι αντίστροφα. Για τους ίδιους λόγους (ιδεολογικούς, λόγω συντηρητικής προσέγγισης, προσήλωση στη θρησκευτική ηθική), είτε για λόγους ψηφοθηρίας ανάμεσα στο συντηρητικό ακροατήριο μπορεί να καταλήει σε αρνητική ψήφο. Ο πολιτικός, και πάλι, θα δεκτεί και θετική κι αρνητική κριτική.

Η ειδοποιός διαφορά είναι πως στην περίπτωση του πλήθους λειτουργεί το θυμικό, το γενικότερο κλίμα, και η ψυχολογία του πλήθους που επιτρέπει ακρότητες όλτων των τάσεων και μάλιστα η όποια απόφαση δεν συνδέεται με καμία ανάληψη ευθύνης. Στην περίπτωση των επώνυμων πολιτικών, η ευθύνη βαραίνει τον καθένα κι έχει αντίστοιχο αντίκτυπο, είτε θετικό είτε αρνητικό. Αρα γίνεται και με διαφορετικούς όρους και συνήθως (όχι πάντα) δεν ξεφεύγει απο τα όρια του πολιτικού πολιτισμού και δεν αναζητά λύσεις στο θυμικό.

Όσο όμορφα κι αν ακούγεται η έννοια της άμεσης δημοκρατίας μέσω του διαδικτύου και τη δύναμη που έχουν ή που μπορούν να αποκτήσουν πχ οι bloggers κι άλλοι που μπορούν να επηρεάσουν την μορφή του δημόσιου διαλόγου, παροτρύνοντας στη συμμετοχή σε τέτοια δημοψηφίσματα και καθοδηγώντας τις τάσεις, όταν αυτά τα στοιχεία δεν συνδέονται με κάποια έννοια προσωπικής ευθύνης για την κάθε απάντηση που δίνεται, τότε ο κίνδυνος να οδηγηθούμε στη δικτατορία του ανώνυμου δικτυωμένου πλήθους είναι ορατός.

Θεωρώ ενδιαφέρον το "πείραμα" που αναμένεται να λάβει χώρα στην Ουγγαρία κι ελπίχω το συγκεκριμένο κόμμα να πετύχει εκλογή ευρωβουλευτη για να δούμε πως θα εξελιχθεί στην πράξη, αν και ήδη είμαι επιφυλακτικός από τις παγίδες που κρύβει.

11 σχόλια:

  1. Η δημοκρατία είναι επικίνδυνο πολίτευμα γιατί η πλειοψηφία μπορεί να αφανίσει τι μειοψηφία αν το επιθυμεί. Αυτό το πείραμα, φυσικά, εμπεριέχει τους ιδιους κινδυνους. Αλλα ίσως ξυπνήσει το αίσθημα συμμετοχής και συν-ιδιοκτησίας των πολιτικών πραγμάτων. Κοινώς, ίσως μας θυμίσει την ουσία της δημοκρατίας. Γιατί τώρα τελευταία ζούμε μονο τα στραβά της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν είχε όλος ο λαός άνω των 18 πρόσβαση στο ίντερνετ, και αν υπήρχαν 50 θέσεις στις οποίες να εψηφίζαν, και ακολούθως τα αποτελέσματα αυτά να υιοθετούνταν ως θέσεις του κόμματος, τότε θεωρητικά, δεν βρίσκω πιο αποτελεσματική δημοκρατία. Ακόμα κι αν οι τελικές θέσεις είναι αναχρονιστικές, εξακολουθούν να είναι οι θέσεις της πλειοψηφίας.

    Στην πράξη αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να ελέγξεις το εκλογικό σώμα από το ίντερνετ.

    Keep us updated! Είναι πολύ ενδιαφέρον το πείραμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. thymizei ligo monomaxia sto kolossaio. prepei na yparxei organomenos logos k antilogos alliws leitourgei ws oxlos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πως εχουμε το e-shop, το e-book
    τωρα θα χουμε και το e-politeuma????ΛΟΛ!
    Εγω ειμαι αρκετα επιφυλακτικος, γιατι σε περιπτωση μιας στραβης, πρεπει καπου να αποδωθουν ευθυνες, στην συγκεκριμενη περιπτωση τι ευθυνες θα επιριπτονταν, εφοσον ειναι αγνωστου ταυτοτητας?

    Σε μια αμεση ομως δημοκρατια, οπως ειπες γνωριζεις τον πολιτικο(οχι οτι ειναι και σοβαρα ατομα) και αμα κανει μακακια θα ξερεις οτι ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΟΜΠΙΝΑ!!

    ΠΟλυ σου καλημερα αγορινα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δηλαδή, συγγνώμη, ο κάθε πολιτικός πώς προκύπτει; Με ανώνυμη πλειοψηφία δεν εκλέγεται και αυτός; Από το να εξουσιοδοτούμε ανάξιους να εγκληματούν για λογαριασμό μας, ας πάρει η πλειοψηφία τις αποφάσεις. Αυτό δε σημαίνει δημοκρατία άλλωστε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Lalu, μακάρι να χεις δίκαιο ότι θα λειτουργήσει θετικά και θ' αφυπνήσει τους "πολίτες". Βέβαια φοβάμαι μην φτάσουμε τελικά στα ακόμα πιο στραβά της δημοκρατίας

    psychia, έχει ενδιαφέρον να το δούμε στην πράξη ειδικά κατά πόσο θα υπάρξουν "αναχρονιστικές" απόψεις ή από την άλλη πολύ "φιλελεύθερες". Δηλαδή κατά πόσο πιο "ακραίες" απόψεις μπορούν να δημιουργήσουν αδιέξοδα σ' αυτή τη μορφη της δημοκρατίας.

    thanos, αυτό ακριβώς φοβάμαι

    Salonika3, μήπως θα δούμε κι e-ξουσία με e-ξουσιαστές κι e-ξουσιαζόμενους;

    Giannis PPM, καλώς όρισες. Ο κάθε πολιτικός δεν προκύπτει, ευτυχώς ή δυστυχώς, από άμεσα δημοκρατικές διαδικασίες. Οι υποψήφιοι βουλευτές προεκλέγονται από διάφορους gatekeepers είτε του κόμματος, είτε του πολιτικού συστήματος, είτε από τα media και μετά μπαίνουν στις λίστες των κομμάτων για εκλογή. Εδώ προκυπτει και το ερώτημα πόσες θετικές είναι αυτές οι παρεμβολές; Σε μια καλή δημοκρατία τα κόμματα, το ίδιο το σύστημα με το πολιτικό πολιτισμό που θέτει ως κριτήριο και τα αντικειμενικά MME βοηθούν να ξεχωρίσουν οι σοβαροί και τα λαμόγια. Σε μια κακή δημοκρατία, όπου τα κόμματα είναι φέουδα οικογενειών και "συμμοριών", όπου το σύστημα δέχεται μόνο όσους το προσκυνούν αδιαμαρτύρητα και τα ΜΜΕ κάνουν τα δικά τους παιχνίδια καταλήγεις με.. τη Βουλή των Ελλήνων!
    Σ' αυτό που λες όμως για τους ανάξιους που εγκληματούν, εγώ θέτω το ερώτημα: αν το εκλογικό σώμα δεν μπορεί μέσα από τους τόσους υποψηφίους δεν μπορεί να διακρίνει τους σοβαρούς και γεμίζει τη Βουλή με τα λαμόγια γιατί να πιστέψω ότι σε πιο περίπλοκα και εξειδικευμένα θέματα μπορεί να έχει καλύτερη κρίση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δημοκρατία δεν είναι να επικρατεί αυτό που εσύ και εγώ κρίνουμε καλό απαραίτητα, αλλά αυτό που θεωρεί η πλειοψηφία καλό, καλώς ή κακώς. Δεν είπε κανείς ότι η δημοκρατία είναι τέλεια, αλλά είναι ό,τι καλύτερο έχουμε σε αυτή τη φάση.
    Επίσης, όπως όλοι ξέρουμε, στη ζωή πρέπει να κάνουμε λάθη για να μαθαίνουμε. Και η ιστορία μας έχει διδάξει πάρα πολλά μέσα από λάθη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Dilwnw entypwsiasmenos!

    Pantws den kserw an akouses kai gia tis prosfates syzitiseis gia periorismo tou diadiktyou apo tin EU !!

    Kalws se vrika vre ^_^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γιάννη έχω μια μικρή διαφωνία. Η Δημοκρατία δεν ορίζεται από την επιβολή της απόφασης της πλειοψηφίας. Η Δημοκρατία ορίζεται από το σεβασμό που επιδεικνύει στα δικαιώματα της μειοψηφίας. Διαφορετικά θα ήταν οχλοκρατία.

    Δεν λέω ότι είναι εξ ορισμού αρνητική εξέλιξη. Γι αυτό το χαρακτήρισα "πείραμα". Εγραψα όμως τις επιφυλάξεις μου, που είναι στο κατά πόσο μέσα από αυτή τη διαδικασία διασφαλίζονται τα δικαιώματα της μειοψηφίας, άρα να έχουμε πράγματι άμεση δημοκρατία.

    Είναι μια υπόθεση. Ας δούμε το "πείραμα" και θα καταλήξουμε σε συμεράσματα, επαληθεύσεις και διαψεύσεις.


    @ G Spot Unveiled©
    Καλώς ήλθες.

    Δηλώνω κατακόκκινος για όποιο λόγο κι αν είσαι εντυπωσιασμένος... χαχαχαχα

    Διάβασα για τις συζητήσεις για το ίντερνετ κι εκεί έχει ενδιαφέρον ειδικά αν δούμε τις δύο τάσεις. Από τη μία η Γαλλική θέση για αυστηρό έλεγχο κι από την άλλη το κόμμα των "Πειρατών".

    Επειδή όμως στα θέματα πνευματικών δικαιωμάτων τα πράγματα περιπλέκονται και δεν είμαι καλός γνώστης προτιμώ να τα αφήνω σε πιο σχετικούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή